ေရာက္တတ္ရာရာ (၃)

ငါ 

အတိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ေတြၾကားမွာ ေလွာ္ခတ္ရင္း
လက္႐ွိဘ၀မွာ
ကိုယ့္အမည္ကိုယ္ မေဖာ္ႏိုင္ခဲ့သူ ......

ငါ
ကိုယ့္လမ္းေပၚမွာ
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို ခ်နင္းရင္း
အေသြးအသားေတြက ေလွာင္ေျပာျခင္းခံရသူ ....

ငါ
႐ုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါးအၾကားမွာ ကႀကိဳးသြယ္ခဲ့သူ ....

ငါ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည့္ေနသေလာက္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို မျမင္ရတဲ့သူ .....။

### တမာေျမတမ္းျခင္း ###

စူးရွရွ တမာဖူးရနံ႔ေတြနဲ႔
အညာေျမရဲ႕ အေပြ႔အဖက္က အရင္လိုပါပဲ မယ္တင္
ငါသာ ဘဝေတြခါးလြန္းလို႔
အဲဒီတမာပန္းေတြကြယ္ရာမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ
အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ိဳျမျပခဲ့ရတာ ....

တမာသူေရ
ပါးကြက္က်ားပါးပါးေလးနဲ႔
ဘဝကို မထီမဲ့ျမင္ၿပဳံးတတ္တဲ့ နင္လဲ
ထန္းေတာထဲက အေဖ့ျပန္ခ်ိန္ကို
အရင္လို ေစာင့္ေနတတ္တုံးပဲမလား ..

"ဘဝက တမာေတြနဲ႔အၿပဳိင္မ်ားခါးၾကသလားဟာ" ဆိုတဲ့ နင့္အေမး
အရင္တခါလိုပဲ ငါ ေျဖပါရေစ မယ္တင္
" တကယ္ေတာ့ တမားေတြက မခါးၾကပါဘူး
အခ်ိဳလြန္ေနရုံေလာက္ကေလးပါပဲ
အဲလိုေပါ့ဟာ ငါတို႔လဲ အခ်ိဳလြန္ဘဝေတြေပါ့ .."

ငါတို႔ဘဝေတြကို လွည္းဝင္ရိုးအျဖစ္နဲ႔ ရုန္းေနၾကရတဲ့အခါ
သစ္ပြသားနဲ႔ယက္လုပ္ထားတဲ့ လွည္းကေတာ့
ျမန္ျမန္က်ိဳးလြယ္တာေပါ့ေလ ..

ကိုယ့္အနာနဲ႔ကိုယ္မို႔
တမာအိပ္မက္ေတြကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခဲ့ရေပမဲ့
တခါတခါေတာ့လဲ အညာေျမကို
သိပ္လြမ္းတယ္ မယ္တင္ရယ္ ...။

****** ကဗ်ာလိုက္ပြဲ *****

ကဗ်ာလိုက္တမ္းကစားတဲ့ေန႔က
ေျပးရင္းလႊားရင္း
ခံစားခ်က္ေတြ က်က်ကြဲတယ္
ကဗ်ာကို "ကဗ်ာ" လို႔ေခၚေတာ့
ငါနားမလည္တဲ့ဘာသာစကားနဲ႔ျပန္ၾကည့္တာ
ညအေရာင္ထြက္တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းလို
အၾကည့္ေတြ ၾကည္ ............. လဲ့ ..

လအေသေတြမ်ာပါလာတဲ့ အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးကို
ငါက ေငးတယ္
ကဗ်ာကေတာ့
စမ္းေခ်ာင္းရင္ကြဲသံေတြ ဆယ္ယူေပြ႔ဖက္ရင္း
ဒဏ္ရာေတြအန္ခ်ေနရတာ
နီးသြားလိုက္ .......... ေဝးသြားလိုက္

ငါ့ညထဲမွာ ေကာင္းေကာင္းမသာႏိုင္ခဲ့တဲ့
တခါတုန္းက လရိပ္ကေလးလဲ
ေဝဒနာေတြ
နာလာလိုက္ ............... ခ်ိဳလာလိုက္

အဲဒီညက
ငါ့ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ငါကိုယ္တိုင္
ကဗ်ာေတြမွ်ားျဖစ္ခဲ့တယ္ .......။

*********** အရက္ေသာက္ျခင္း *************

အတိတ္ေတြေမ့တဲ့ည
စိတ္ေတြအိပ္တဲ့ည
ရီေဝေဝ အၾကည့္ေတြနဲ႔
ကဗ်ာက ငါ့ကို ေရးသြားတယ္ ....

မီးေတာက္ေတြၾကားထဲ
အျဖဴေရာင္ပိုက္တစင္း ထိုးဆင္းလို႔
စူးရွရွ bamboo light နဲ႔
ငါ့ရဲ႕ ညမူးခန္းကိုဖြင့္
ငါ အသင့္အတင့္ေတာ့ ေက်နပ္မိသား ..

တစ္ခုံဝင္ တစ္ခုံထြက္နဲ႔
ငါရယ္
ငါ့အေပါင္းအေဖာ္မ်ားရယ္
အျဖဴေရာင္ ဖန္ခြက္ေလးေတြရယ္
မၾကားတၾကားစကားေဖာင္ဖြဲ႔သံေတြရယ္ ကလြဲရင္
အေျပးအလႊားမီးေတြပိတ္ တေလာကလုံး အိပ္ၾကၿပီ ..

လူေတြေရြ႕လ်ားသြားၾက
အခ်ိန္ေတြ ေရြ႕လ်ားသြားၾက
ဟိုးအေရွဲအရပ္ဆီမွာလဲ
ေရာင္နီပ်ိဳးလို႔ ေနမင္းလဲႏိုးၿပီးတဲ့
ေနာက္ဆုံးမွတ္မိတဲ့
Tequila ေပြ႔ဖက္ျခင္းနဲ႔
အဲဒီညက ဘုံးဘုံးလဲ အိပ္ပ်က္ခဲ့တယ္ ...။

**** စိတ္ဆိုင္ (သို႔) ၾကယ္မပ်ိဳးတတ္သူ ***

ဟုိဘက္လမ္းထိပ္က သီခ်င္းဆိုင္မွာ
သီခ်င္းက
ညဥ့္ငွက္ေတြကို ျပန္ၿပီးဆိုတယ္

ပင္လယ္ေပ်ာ္ေတြက
စိတ္လိုလက္ရ လက္ခုပ္တီးတယ္

စားပြဲဝိုင္းၾကီးႀကီးမားမာေတြက
ခပ္ေသးေသးဖန္းခြက္ေတြထဲမွာ
အခ်ိဳးက်က် စီးေမ်ာကခုန္

ျဖတ္ကနဲ သူတို႔အၾကည့္ေတြမွာ
အိပ္မက္ေတြ သိပ္ကို ပါးပါးလႊလႊ

က်ေနာ္ဟာ
ေကာင္းကင္သာရွိၿပီး
ၾကယ္စုံမပ်ိဳးတတ္ခဲ့သူပါ ...။

ညေၾကာင့္မီးေတြလင္းၾကတာလား
မီးေၾကာင့္ ညေတြလင္းရတာလား
ေသခ်ာတာေတာ့
သူတို႔ရဲ႕ မနက္ေစာေစာေတြအကုန္လုံး
ညထဲ တေရြ႕ေရြ႕တိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္
က်ေနာ္တို႔လမ္းေလးမွာ
ရင္ခုန္သံေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔

က်ေနာ္ဟာ
ေကာင္းကင္သာရွိၿပီး
ၾကယ္စုံမပ်ိဳးတတ္ခဲ့သူပါ ...။

စိတ္ေတြရင္းလို႔ စိတ္ေတြေလ်ာ္ေပးၾကတာတဲ့
က်ေနာ့္စိတ္နဲ႔ ရြက္လႊင့္သြားတဲ့ပင္လယ္
အခုအခ်ိန္အထိ ကမ္းျပန္မကပ္ႏိုင္ေသးတာ
က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္
အေလ်ာ္အစားမွားခဲ့တာလား

အဲလိုနဲ႔ပဲ

က်ေနာ္ဟာ
ေကာင္းကင္သာရွိၿပီး
ၾကယ္စုံမပ်ိဳးတတ္ခဲ့သူပါ ...။

************* ရာသီလြဲကံၾကမၼာ ***********

ေစးပ်စ္ပ်စ္ လြဲေခ်ာ္မွဳေတြက
ရင္ဘတ္ကိုျဖတ္ၿပီး
တစ္ဘဝလုံးၿခဳံလို႔ စီးတယ္
တစ္ခါတစ္ခါ ခ်ိဳသလိုလို
တစ္ခါတစ္ခါ ခါးသေယာင္ေယာင္
ဘဝက
ရာသီမညီတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္လိုပါပဲ

အိပ္ယာထမွ အိပ္မက္မက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကသူေတြ
ဘဝကို ဘဝနဲ႔မွ်ားၾကသူေတြ
အခ်င္းခ်င္းတိုးရင္း ၾကိတ္ရင္း
က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးလဲ
တျဖည္းျဖည္း အသက္ေတြၾကီးလာၿပီ အေမ

သူမ်ားေတြခ်ေရာင္းတဲ့ အေယာင္ေဆာင္မွဳေတြၾကားမွာ
က်ေနာ့စကားလုံးေတြလဲ မ်က္ႏွာမ်ားတတ္ခဲ့ရၿပီ
အဲလိုနဲ႔ပဲ
သဘာဝအလိုက္ရွင္သန္ရွင္း
က်ေနာ္ ၾကီးရာက ငယ္လာခဲ့ရတယ္ အေမ

စိတ္နဲ႔စားသုံးတာေတာင္
ဘဝက ခဏခဏ အဆိပ္သင့္ေနရတာ
က်ေနာ့ကို ကံၾကမၼာနဲ႔မတည့္တဲ့အရပ္မွာမ်ားေမြးခဲ့မိသလား အေမ ...။

+++ ကုိယ္ပိုင္အလြဲ +++

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရေလာင္းေပါင္းသင္ခဲ့တာပါပဲ
ဒါေပမဲ့
အဆင္မေျပမွဳေတြသာ ၾကီးထြားလာၾကတယ္
အသိေတြက ပြင့္ဖတ္ျဖစ္မလာၾကဘူး ...

ရိတ္သိမ္းသိုေလွာင္ခံထားရတဲ့
စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မွဳေတြလဲ
ဘယ္အခ်ိန္က်မွ စိမ္းလန္းႏိုင္ၾကမယ္မသိေသး
အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ ကံၾကမၼာက မီးနီျပေနတုန္းပဲ ...

ေလာကမွာ
ငါရယ္ အျခားသူရယ္ ဆိုၿပီး
ႏွစ္ေယာက္ထဲ ရွိတာေတာင္
ငါနဲ႔ငါက
အခုအထိ သဟဇာတ မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး
ေလတယ္ ...

ေရာက္တတ္ရာရာ (၂)

ဘ၀ေတြ အခိုးအေငြ႔အျဖစ္နဲ႔
ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကရင္ ေကာင္းမယ္
တခါတခါ ေလာကက
ငါ့အတြက္မွ ေရြးၿပီး ေမွာင္ေနသလိုပဲ
ၾကည့္ေလ ၾကည့္ေလ
လမ္းေတြမျမင္ရေတာ့ေလ
ႀကိဳးစားပမ္းစား ႐ိႈက္သြင္းမိတဲ့ အသက္႐ွဴျခင္းေတြေတာင္
အပုတ္အသိုးအျဖစ္နဲ႔
ဘ၀ကို လည္ပတ္ေစတယ္
စိတ္ကုန္တယ္ ....။

*** ကိုယ္ပိုင္ကမၻာ ***

ထမ္းထားရတာ ေလးလြန္းလာလို႔
ပခုံးထက္ကအထုပ္ကို ျဖည္ၾကည့္ေတာ့
အတိတ္က တင္ထားခဲ့တဲ့ သမိုင္းေၾကြးေတြ ....

စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေလာကကို ေငးၾကည့္ေနတုန္း
ကဗ်ာေတြ ပ်ံတက္သြားလိုက္
ၿပိဳဆင္းက်လာလိုက္နဲ႔
အစုလိုက္အၿပဳံလိုက္ ခံစားေနၾကတဲ့ ဒီေကာင္းကင္ထဲမွာ
က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရးျခစ္ျပဖို႔
ဘာသာစကားတခုကို ရွာေဖြေနရတုန္း ....

အေရာင္အေသြး ... တဲ့
အသြင္အျပင္ ........ တဲ့
ဂုဏ္ပကာသန ...... တဲ့
ေဆးေရာင္စုံေတြ ရက္ရက္စက္စက္လွတဲ့
ဒီဘက္ေခတ္ေလာကမွာ
က်ေနာ္ဟာ
ဇနပုဒ္က ပါးကြက္က်ား တကြက္ပါ .....

က်ေနာ့္မွာ ေက်းငွက္ေတြ နားလည္တဲ့
သခၤါရေတြ ရွိတယ္
က်ေနာ့္မွာ ျမဴႏွင္းေတြ မျမင္လိုက္ရတဲ့
ျဖဴစင္ျခင္းေတြ ရွိတယ္
က်ေနာ့မွာ ခင္ဗ်ားတို႔တေယာက္မွ မသိတဲ့
ကိုယ္ပိုင္ အိပ္မက္ေတြရွိတယ္
က်ေနာ့စိတ္ကူးသံစဥ္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ထားတဲ့
က်ေနာ့ကမၻာဟာ
ခင္ဗ်ားတို႔ မျမင္ဖူးေလာက္ကို လွတယ္ဆိုရင္
ခင္ဗ်ားတို႔ ျငင္းရဲလား .....။

ေရာက္တတ္ရာရာ (၁)

အေတြးေတြ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပါပဲ
ဒါေပမဲ့
အိပ္မက္ေတြသာ ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္ခဲ့ရတာ
အစီအစဥ္တက်ေရးဆြဲထားတာေတာင္
မနက္ခင္းေတြက အစုလိုက္အပုံလိုက္
လြဲမွားၾကေသးတယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ
ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ျမင္တဲ့တေန႔
ေလာကကလဲ ငါ့ကို ျမင္ပါလိမ့္မယ္
ေအးေဆးေပါ့ .....။